آیا اولویت وزات بهداشت، منافع پزشکان است؟

دو خانم جوان گرم صحبت هستند؛ ظاهرا" از یک همایش تخصصی مربوط به ((مامایی)) که در تهران برگزار شده است برگشته اند و مقصدشان اهواز است. موضوع صحبت هایشان برایم جالب است: به شدت از برگزار کنندگان همایش دلخور و شاکی هستند و معتقدند که بیهوده این مسیر طولانی را از خوزستان کوبیده اند و آمده اند تهران؛ چرا که بر خلاف انتظارشان هیچ امتیاز خاصی برای کارشناسانان مامایی شرکت کننده در همایش اختصاص داده نشده است و این امتیاز فقط به پزشکان متخصص زنان و زایمان تعلق گرفته است.نکته جالب توجه اینکه عنوان همایش[1] برگزار شده، ((چالش های بالینی در مامایی زنان و نازایی)) است؛ اما کارشناسان مامایی در لیست گروه هدف آن نبوده و در حاشیه ی همایش قرار گرفته اند.

این دوکارشناسان مامایی مدعی اند که در طول مدت سابقه ی کاری اشان، موارد مشابه برایشان بسیار اتفاق افتاده است؛ موقعیتهایی که بین آنها به عنوان ماما و پزشک متخصص زنان تبعیض صورت گرفته است. ضمن اینکه بر این باورند که اساسا" وزارت بهداشت و علوم پزشکی تأمین کننده ی منافع پزشکان است؛ چراکه مدیران ارشد و ذی نفوذ آن غالبا" پزشک هستند.

آنها به طور مثال به اجرایی نشدن طرح مصوب تعرفه های پرستاری و مامایی هم اشاره می کنند که ظلمی آشکار در حق این مشاغل سخت و طاقت فرسا است: کارشناسان مامایی و پرستاری اگر چه به لحاظ حجم کار و ساعات حضور در مراکز درمانی نسبت به پزشکان بسیار پر کارترند اما به ازای آن کارانه ی متناسبی دریافت نمی کنند. به عبارتی اگر یک ماما یا پرستار در روز به ده بیمار خدمات بدهد یا کمتر و یا بیشتر، در حقوق دریافتی اش تأثیری ندارد و در عوض این پزشک است که بابت مهری که پای گزارش وضعیت بیمار می زند تعرفه دریافت می کند. بنابراین حقوق دریافتی آنها به هیچ وجه قابل مقایسه با پزشکان نیست. همین اختلاف فاحش در مزایا و حقوق دریافتی نسبت به پزشکان ، عامل مهمی در ایجاد احساس نارضایتی شغلی میان پرستاران، بهیاران و کارشناسان مامایی در مراکز درمانی و بیمارستانها است که طبعا" تأثیر نامطلوبی در نوع ارائه خدمات آنها به مراجعه کنندگان و بیماران به جای خواهد گذاشت.

نقص در قوانین اساسی وکلان حاکم بر نظام سلامت عامل اصلی ایجاد این وضعیت ناعادلانه برای مشاغلی مانند مامایی، پرستاری و بهیاری است که هم خود این اقشار و هم جامعه را با آسیبهای فراوان روبرو ساخته است.

از این دست تبعیض و بی عدالتی ها اگر چه در محیط های کاری و مشاغل مختلف ، فراوان به چشم می خورد اما بروز آن در مشاغلی مانند مامایی و پرستاری که به صورت مستقیم با سلامت افراد جامعه مرتبط است، تبعات جبران ناپذیر تری را به دنبال خواهد داشت؛ چرا که ارائه خدمات در این بخش مستلزم سختی کار و تلاش بی وقفه پرسنل و تحمل فشارهای روحی و روانی فراوان است . این موضوع در کنارمسائل فردی و اجتماعی و مشکلات اقتصادی کارکنان ، زمینه ایجاد آسیب های جدی در جامعه خواهد بود.

یادداشت من در

روزنامه ارمغان بیداری-3 اسفند 98

---

[1] همایش ((چالش های بالینی در مامایی زنان و نازایی)) زیر نظر دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در تاریخ 16 تا 18 بهمن برگزار شده است

کویریات...